Dawno nie pisałam, bo nie miałam czasu,

Nauka, nauka i jeszcze raz nauka.

Nic się jednak nie zmienia,

Chociaż nie,

Poznałam bratnią mi dusze,

Która rozumie mnie w 100 %

To chłopak o imieniu Adam,

Jego serce,

Choć przepełnione czarną rozpaczą

Ma miejsce dla mnie,

I teraz nasze losy się złączył,

Życie nabrało trochę sensu,

Każda wylana łza jest dla niego,

Każde cięcie,

Każda żyła

Niestety nie wszystko się zmieniło,

Ostatnio na korytarzu

Zaczepiły mnie jakieś dziunie i

Jedna z nich

 Zapytała za ile daje dupy,

 Poczułam w sobie taką

 Złość, że wyjechałam jej w pysk,

Jej koleżanki rzuciły się

Na mnie i zaczęły mnie kopać i bić pięściami,

Skopały mnie tak, że straciłam przytomność,

A gdy się obudziłam leżałam w łóżku szpitalnym

Przy mnie siedział Adam,

Próbowałam coś powiedzieć,

Ale nie mogłam

Z moich oczu popłynęła struga gorzkich łez

On w tedy pochylił się

Na dem nom i pocałował mnie,

To było cudowne uczucie poczuć coś więcej niż BÓL.